• ..
  • 27.11.2014
  • Perşembe

Hande Annenin Doğum Hikayesi

22 Şubat 2013 - 8:30 / 372 Görüntülenme

Bu Yazıyı Paylaş!

Doğum Hikayeleri nasılda her annede farklı ve özel oluyor değil mi?Bizlerde sizlerle yaşamış olduğunuz duygularınızı birkez daha yaşıyor ve paylaştığımız içinde mutluluk duyuyoruz.Bu haftaki annemiz Hande anne mutluluğunu birkez daha belki de yaşadı ve bizlerle paylaştı.Onun mutluluğuna sizlerde şahit olmak ister misiniz?İşte Hande annenin doğum hikayesi...

Eğer sizlerde hikayenizi bizlerle paylaşmak isterseniz burcu@1baba1anne.com adresine mail atın.Sizler yaşadıklarınızı anlatın bizlerde sizlerin hikayelerinizi yayınlayalım.Hadi hemen kağıt kalem alın ve hikayenizi yazmaya başlayın.Bizler burada olduğumuz sürece sizlerin göndermiş olduğunuz Doğum Hikayelerinizi yayınlamaya devam edeceğiz.

Hande anneye bizlerle doğum hikayesini paylaştığı için çok teşekkür ediyoruz.

"6 yıl flörtden sonra evlendik biz..( 08.08.2004 ) Gezelim , tozalım biraz birbirimizi yaşayalım derken aslında kendimizi anne ve baba olmaya da hazırlamışız. Şüphelerim sonrası doktoruma gittik..5haftalık bebeğimin ilk resmini çekip verdi elimize. Boyu:2mm Ağırlığı:2 gramdan daha hafifti ama benim bebeğim olmuştu bile. İşte hayatım o dakika değişti..Mutluluk,heyecan,stres,korku biran da tüm benliğimi kaplayıverdi. Sanki o an yürüyüşüm bile değişmişti.. O günü not etmişim :'Canımda bir can var artık. Canımda sevdiğimden olan bir can..''Şaşkınlık,heyecan,tarifsiz bir mutluluk. Önce birbirimize sarıldık ,oradan ayrıldığımız an eşim elin de telefon kim var kim yok herkesi arayıp büyük müjdeyi verdi,ben yanında sadece sırıtan bir tip.Ertesi hafta tekrar kontrole gittik hayatım o an daha da değişti diyebilirim çünkü '' kalp atışlarını duydum, hayatımda ki en büyük mucizeydi bu ''..öyle hızlı atıyordu ki eşim : ne kadar hızlı normal mi ? diye soruverdi normaldi tabii ki .. Kendi kendime düşündüm o an ' acaba O'na yetebilecek miyim ? ben iyi bir insan mıyım ? iyi bir anne olabilecek miyim ? vs vs .. dedim ya unutamayacağım anlardan biriydi . 7. hafta başlayan bulantılar 4,5 ay sürdü,zordu çok zordu. Ama şükürler olsun ki annem vardı bu süreci de atlattım.. Ve 12.hafta minik bir adam taşıdığımı öğrendim Eşimle birbirimize baktık , gözlerimiz doldu..kaldık öyle..Ne yalan söyleyim ilk çocuğum erkek olsun isterdim.Her ay büyük bir özlemle kontrole gidiyordum.Bebeğimi görmek,hareketlerini görmek,fotoğrafını almak en büyük mutluluğumdu..keşke diyordum keşke evde de cihaz olsa da 7-24 baksam :)

Günler,aylar geçiyor karnım büyüyor..Hareketlerini hatta hıçkırıklarını hissediyordum..Her geçen gün oğluma kavuşacağım o an için sabırsızlanıyor, heyecanlanıyordum.. Ben oğlumu beklerken özlüyordum...Hazırlıklar,sevinçler,korkular derken 38 hafta geride kaldı..Aslında çok şey yaşandı da buraya sığdıramıyorum .. Vee bir sabah uyanıp tuvalete gittim,çok afedersiniz ama çişim bitmek bilmedi ,anladım ki suyum geliyordu ama ağrı sancı yoktu..bu yüzden oldukca rahatdım ama heyecanlıydım elbet.. Hastahaneye gittik saat 13dü 15e kadar sancının gelmesini bekledik gelmedi,suni sancı vermeye başladılar saat 19.30 a kadar yine olmadı ve benim için sezeryan doğum süreci başladı..

Ve 06.11.2009 saat 20.57 de Ankara Özel Mesa Hastanesin de ( yeni adı TOOB ETÜ Hastanesi ) Bartu'ma kavuştum...Gözleri gözlerime , elleri ellerime değidiği an; ben en büyük yaşama sevincime kavuşmuştum..

Ve sonrasında yaşanan emzirme hikayem de burada :) http://leileo.wordpress.com/2012/02/15/annelerden-sutlu-tarifler-133/

İyi ki anne oldum..Allah çocuk sahibi olmak isteyen herkese bu duyguyu nasip etsin..Sevgiler..."

Bartu bebek

 

Kategoriler:
Etiketler:

Benzer Yazılar

Siz de görüşünüzü belirtebilirsiniz...

*